Verloop tocht naar Berlijn

klik voor veel foto’s van de toch en uitstappen in Berlijn

Dag 7

Dag 7: Van Werder tot Berlijn
Dag beste lezers en sympathisanten,
U moest wat langer wachten op dit verslag, maar ik reken op uw aller begrip. Eens in Berlijn aangekomen stapten we, bijna allemaal, op de georganiseerde trein die het weekend zou worden: geen tijd om veel berichtjes de wereld in te sturen…
Vrijdag geen Gregory meer aan de start: hij moest terug naar België om de dag erop communiefeest van zijn dochter te vieren, een geldig excuus me dunkt. Josiane zou omwille van de opgelopen letsels pas in Berlijn zelf weer aanpikken voor enkele slotkilometers. De laatste dag had een feestdag moeten worden: zonneke, slechts een 50 km op het programma en dan familie en vrienden begroeten. Jammer genoeg besliste het lot er anders over.
We vertrokken wat later, zo omstreeks 10u om iets verder nog wat sight seeing in Potsdam te gaan doen. Na 5 km sloeg het noodlot echter toe aan de boorden van de Templiner See: een afslag naar rechts gemist, de groep in de remmen en plots gekletter en gejammer. Ady was tegen de grond gegaan. Het was meteen duidelijk dat ze degelijk geraakt was, want ze moest even op de grond blijven liggen om te bekomen. Nadat ze gezeten op een boomstronk langs de weg weer wat bij positieven kwam, werd meteen duidelijk dat het linker sleutelbeen gebroken was. Wat ook zorgen baarde was dat ze niet op het linker been kon steunen. Onze in de buurt aanwezige vrienden werden telefonisch opgetrommeld en Jan Van Roon kwam Ady oppikken om samen met echtgenoot Chris naar het ziekenhuis te gaan.
Geheel terzijde bleek Jan’s wagen over een langbenig blond GPS-systeem te beschikken: alle mannelijke fietsers waren er meteen dol op. U moet hem maar eens vragen hoe hij aan die optie geraakt is!
Na een lange dag in het ziekenhuis bleek Ady ook het linker onderbeen gebroken te hebben: naast einde rit ook einde weekend en mogelijk nog een extra ingreep in het verschiet. Dubbel jammer dat juist Chris en Ady dit moet overkomen: als er 2 fietsers bekommerd zijn om het lot van de groep zijn zij het wel. Zij verdienden het applaus aan de Brandenburger Tor het hardst, maar zouden die apotheose dus missen… Over de medische aspecten en vervolgtraject blijf ik discreet, hierover moet U henzelf maar eens aanspreken. Het goede nieuws is wel dat de verwondingen potentieel integraal moeten kunnen genezen.
Zo bleven er slechts 6 verdere fietsers over, het moet U niet verrassen dat de sfeer eerder bedrukt was. In Potsdam aangekomen bezochten we nog snel slot Sanssouci in het oostelijke deel van het gelijknamige park. Het is één van de bekendste paleizen in omgeving Berlijn. De Pruisische koning Frederik de Grote liet in de jaren 1745-1747 dit zomerpaleis in rococo-stijl bouwen. Frederik liet ook op het terras van het kasteeltje een grafkeldertje voor zichzelf en zijn geliefde hazewindhonden bouwen. De koning hield niet van kerken, en wees tijdens wandelingen op het terras vaak spottend naar de lege groeve met de opmerking “quand je suis là, je suis sans soucis”. Na veel omzwervingen werd de kist van de koning uiteindelijk pas in 1991 onder het terras begraven. Sinds 1990 staat Sanssouci met zijn paleizen en parken als Werelderfgoed onder de bescherming van UNESCO.
Vervolgens zetten we koers naar einddoel Berlijn. Eigenlijk beginnen de voorsteden van Berlijn al bij Potsdam: weer volledig in de Westerse wereld maar met de bijhorende nadelen: druk verkeer, verkeerslichten enz. Eens in Berlijn zelf werd het pas echt een gekkenhuis: geen fietspad, 3 baanvakken verkeer, foutparkeerders…Het was voortdurend alle zintuigen gebruiken en klikpedaal in en uit! Geen pretje.
Gelukkig konden we nog eerst nog een stopje maken aan de winkel van bJuice voor een opkikker en laatste foto. Louis en Els waren reeds daar om ons te begroeten. Een extra dank aan Suzanne, Jacques’ dochter voor de verwennerij. Josiane sprong er weer op de fiets.
Maar aan de Brandenburger Tor stonden ze dan: zwaaiend, roepend, ratelend juichend en met de Rotaryvlag schuddend…onze clubgenoten! Een kippenvelmoment en een gewicht dat van de schouders viel: wir haben es geschafft, het weekend Berlijn kan beginnen!
Aan iedereen die ons gevolgd heeft: dank voor uw vele blijken van sympathie en steun. Zeker ook dank voor de vele financiële bijdragen, klas Marie zal er wel bij varen. Voor zij die alsnog willen steunen of hun bijdrage even uit het oog verloren: U kan dit nog steeds goedmaken op iksteunrotary.be

Tot over een jaartje of 2, bij leven en welzijn op weg naar Bordeaux…
Uw fietsende verslaggever ter plaatse Filip

WhatsApp-Image-20160513 (11) WhatsApp-Image-20160513 (10) WhatsApp-Image-20160513 (9) WhatsApp-Image-20160513 (8) WhatsApp-Image-20160513 (7) WhatsApp-Image-20160513 (6) WhatsApp-Image-20160513 (5) WhatsApp-Image-20160513 (4) WhatsApp-Image-20160513 (3)

20160513_163650_resized_1

20160513_163732_resized

WhatsApp-Image-20160513 (1)

WhatsApp-Image-20160513

Dag 6

Van Wanzleben tot in Werder (Bij Potsdam)
Dag beste lezers,
Ook vandaag weer een etappe zonder echte problemen. We reden zo’n 140 km door het vroegere Oost-Duitsland. Vooral de erg sterke Oostenwind speelde ons parten en dan wordt het toch nog een stevige trip…
Vandaag waren we weg voor dag en dauw. Om 6u30 ontbijt en rond 7u30 op de fiets, dit om warmte en wind wat voor te zijn. Het weer bleef droog, overwegend zonnig maar hier en daar nu toch wat bewolking. Josiane testte gisteren even of fietsen lukt, maar heeft op de kasseien nog teveel last van haar elleboog. Nog een dagje extra rust dus, morgen bijt ze voor het laatste traject naar Berlijn ongetwijfeld door. Wilfried zat weer op zijn eigen fiets na een geslaagde herstelling en wij waren gewapend met b-juices en power balls.
Op weg naar de eerste stop geen akkefietjes, behoudens een stuk weg dat nog diende afgewerkt te worden en waar Dirk even viel in het mulle zand: geen noemenswaardige schade, hij was vooral erg vuil. Wij fantaseerden uiteraard reeds krantenkoppen als: burgemeester bijt in het zand…
Het traject verliep langs Maagdenburg naar Brandenburg via de ellenlange B1. Het is hier zeker niet de rijkelijkste omgeving van Duitsland. Groen dat wel, maar kleine oude woningen en nergens wat bijzonders te ontwaren. Ook de mensen hebben qua voorkomen wat meer Oost-europese trekjes.
Na een 2e korte drankstop ontspint er zich een discussie waar we nu gaan lunchen. Hieraan merk je dat iedereen toch erg moe is: elke kilometer wordt geteld, ook omwille van de quasi continue tegenwind en dit al dagenlang. Als je weet dat een groot deel van de groep omwille van zadelpijn geen kilometer meer comfortabel op het zadel zit, begrijp je ook dat het merendeel zo snel mogelijk op de eindbestemming wil geraken.
Lunchen doen we uiteindelijk aan de boorden van de rivier Havel in aanwezigheid van Jan en Pauli. Meteen het laatste echte kunstje van Philippe en André: 1000 x merci voor jullie continue hulp, zonder zou niemand de trip uitrijden !
Daarna nog een 45 km in rechte lijn naar het hotel (met overwegend tegenwind uiteraard), niet zonder dat competitiebeest Van Bauwel probeert Wilfried en mij de laatste kilometers uit het wiel te rijden. Hoe “de leeuw van Schilde” ook sleurt en trekt, het lukt hem net niet. Zo komen we lekker moe aan bij hotel “Resort Schwielowsee”, dat echt de moeite loont en gelegen is aan het meer in Long Island stijl. Daar gaan we nog even lekker van genieten en vanavond diner met zicht op het water…
Tot morgen in Berlijn, wir schaffen das !

WhatsApp-Image-20160512 (15) WhatsApp-Image-20160512 (14)

WhatsApp-Image-20160512 (13) WhatsApp-Image-20160512 (12) WhatsApp-Image-20160512 (11) WhatsApp-Image-20160512 (10) WhatsApp-Image-20160512 (9) WhatsApp-Image-20160512 (8) WhatsApp-Image-20160512 (7) WhatsApp-Image-20160512 (6) WhatsApp-Image-20160512 (5) WhatsApp-Image-20160512 (4) WhatsApp-Image-20160512 (3) WhatsApp-Image-20160512 (2) WhatsApp-Image-20160512 (1) WhatsApp-Image-20160512

 

Dag 5

van Clausthal-Zellerfeld naar Wanzleben
Dag beste vrienden,
Tot u schrijft een opgelucht man. Eindelijk nog eens een rit zonder noemenswaardige problemen.
Vanmorgen was het vertrek gepland om 9 uur, maar van uitslapen geen sprake want erg veel lawaai aan de straatzijde, waar we sliepen. Iedereen was dus vroeg aan de ontbijttafel. Josiane bleek nog teveel hinder te hebben van de rechter arm om veilig te kunnen fietsen. Josiane is een durfal, want ze leende haar fiets aan krachtige Wilfried wiens tweewieler dus een grondig defect heeft. Het nodige wisselstuk wordt, na contact met de fietsenmaker in België, door Jan Van Roon vandaag meegebracht. Vanavond hoopt Wilfried het samen met Dirk te kunnen monteren. De aimabele Robert Huitema was speciaal nog eens naar het hotel afgezakt om ons uit te wuiven, wat een attente en vriendelijke man !
De trip begon met een kilometerslange afdaling, alvorens ik 2 trappen had gegeven waren we al 10 km ver: het beste stuk van heel het traject naar Berlijn ongetwijfeld. De eerste stop na 35 km bereikten we in recordtempo, ook omdat het weer nog steeds prima is. Bij de appelsientjes bleek er toch één slachtoffer te zijn: Dirk, die zijn trainingsgebrek probeert te compenseren door het binge drinken van Isostar, heeft hiermee zijn maag overhoop gehaald en moest noodgedwongen naast Josiane in de bezemwagen.
Volgende stop na 84 km voor de lunch. Buiten de forse tegenwind geen vuiltje aan de lucht, of toch: Mio kreeg zijn dagelijkse kuur en stuurde ons via een zeer lang boerenpad tot midden in een akker… er zat niets anders op dan de fiets op de schouder te pakken en door de omgewoelde grond naar de hoofdbaan toe te ploeteren: voor de foto’s misschien een leuk intermezzo, maar als je hoopt op een rustige dag na honderden kilometers op de fiets toch een bron van ergernis. Eens terug op de baan vonden we wel weer vlot de plek van afspraak in Groniger.
De middagslaapjes van Jacques werken aanstekelijk: ditmaal deden Gregory, Patrick en Wilfried ook al de ogen toe. De broodjes van André worden alsmaar meer uitgewerkt met augurkjes, schijfjes tomaat en sausjes naar keuze: zo kan je nu broodjes bestellen als: nen burgemeester, nen eerste schepen, een notaireke en dergelijke. Mogelijk opent hij in het Antwerpse een broodjeszaak om zijn pensioen wat aan te vullen.
Na de lunch nog slechts 26 km, waarvan jammer genoeg de laatste 10 met een stevige Oostenwind pal op de neus. Toch waren we rond 15u30 reeds in het hotel Burg Wanzleben, zodat we eindelijk enkele uurtjes extra rust kunnen genieten. Jan en Pauli vervoegen ons voor het diner, dat het beste belooft want ik noteerde toch al dat de kok een vermelding in de Gault Millau heeft.
Een speciale pluim voor skipper Chris, die weer de hele dag op kop reed in volle tegenwind. Je moet het maar doen: het maakt je trip een stuk zwaarder dan die van je volgers. Chris is gelukkig de best voorbereide fietser van ons allen, ik vermoed dat hij indien nodig ook nog van Berlijn terug naar België zou fietsen. Ook een erg eervolle vermelding voor Wilfried, die de 110 km aflegde op een damesracefiets. Het ergonomische dameszadel is niet echt voor zijn postuur geschikt, ik vermoed dat hij aan het diner niet zo heel comfortabel zal zitten… Net als ik trouwens, 5 dagen fietsen eisen hun tol: ik ben de cortisonezalf al bij Gregory gaan oppikken.
Ik heb het in mijn verhaaltjes nog niet vaak over Roger noch Ady gehad. Roger doet het opvallend goed. Ik weet niet of die topvorm er nu is omwille van de trainingstochten met zijn fietsvrienden van “Blijf Jong Schilde” of omwille van zijn voorbereiding van de beklimming van de Mont Ventoux, die hij in Juni plant. Feit is dat hij er altijd fris en monter uitziet en een recordtijd op de Ventoux er zeker inzit!
Ady blijft Ady: een echte sportvrouw. Nooit in de problemen en steeds proberend haar grenzen (vooral bergop) op te zoeken. Daarnaast is ze erg gedisciplineerd qua inname drank en voeding, zorg voor materiaal en dergelijke: niets is aan het toeval overgelaten. Net als Chris waakt ze altijd bezorgd over eventuele achterblijvers. Aan goed humeur en zelfrelativering ook al geen gebrek, kortom de ideale gezel voor een trip als deze.
Epiloog:
Na rust en bad/douche wacht er ons bij het aperitief een verrassing. Jacques zijn kleindochter, dochter en schoonzoon zijn hem hier komen opzoeken en hebben voor ieder van ons vanuit hun zaak bJuice in Berlijn 2 versgeperste flesjes vruchtendrank en 2 “power balls” meegebracht. Die ga ik morgen zeker uitproberen. Patrick Van Bauwel: watch my taillights!
Dat van die topchef vergeet U maar. Het diner was heel gezellig, zeker nu ook Jan en Pauli erbij zijn, maar bij vlagen amper te binnen te krijgen. Ik vermoed dat Patrick nu persoonlijk alle vermeldingen van Gault Millau (ze waren ook al een paar jaar oud) hier beneden van de muur aan het halen is. Wilfried heeft zijn fiets weer in elkaar geknutseld gekregen.
Nu het bed in want morgen willen ze hier vertrekken om 7u30 ! Niet dat het eten zo slecht was, maar wel omdat de (tegen)wind in de ochtend minder hard waait, we de regen willen voorblijven en tijdig in het volgende hotel willen arriveren. Op het menu: zo’n 135 vlakke kilometers.
Tot morgen!

WhatsApp-Image-20160511 (6)

IMG_0234 IMG_0241 IMG_0249

Image00001 Image00002 Image00003

siësta

WhatsApp-Image-20160511 (4) WhatsApp-Image-20160511 (3) WhatsApp-Image-20160511 (2) WhatsApp-Image-20160511 (1) WhatsApp-Image-20160511

Dag 4

Van Bad Arolsen naar Clausthal-Zellerfeld
“Jerommeke velt Giant, maar Mio onthoofdt koninginnerit”
Vandaag stond wat was aangekondigd als de koninginnerit op het programma: 143 km door het Harzgebergte met 1200 hoogtemeters. Aankomst ligt op de heuveltop waar voormalige clubleden Robert en Nicolette Huitema wonen.
Ik stond op en voelde me net de queen: een kranige 90-jarige. Ik interpreteerde dit maar als een goed voorteken. Bij het ontbijt waren de eerste woorden van mijn copain Gregory: ik heb precies al een rit gereden. Zijn vermoeide aanblik sprak boekdelen. Er zijn maar 2 conclusies mogelijk: de troepen zijn al danig vermoeid en mijn schoonvader zaliger had gelijk.
Zoals ik al aangaf deelt Gregory met mij zijn roze recuperatiedrankjes. Deze zijn van Etixx, maar werken doen ze blijkbaar toch niet echt. Wat mijn schoonvader 20 jaar geleden al verkondigde, weten wij twee en de leiding van Perrigo nu ook: die Marc Coucke verkoopt vooral gebakken lucht…
Vertrek om 8u30 in de steevast aanwezige ochtendzon: dat is echt wel lekker. Ditmaal zonder Josiane wegens nog teveel last van de stevige val gisteren en zonder Jacques, die nog even verder recupereert en bij de lunch weer zal inpikken. Zij nemen plaats in de volgwagen.
De eerste 45 km vallen me boven verwachting mee. Weliswaar glooiende wegen en 2 wat stevigere hellingen, maar alles prima te verwerken en de benen klagen nog niet. Verder is het landschap werkelijk schitterend. Na de eerste korte stop in Trendelburg kondigt Chris nog 35 km aan tot de lunch.
Hier begint het echter mis te gaan: bij het aanzetten voor een korte, stevige helling trap Wilfried, ons Jerommeke, pardoes de hele derailleur van zijn fiets (een Giant). Om dit in orde te krijgen is een fietsenmaker nodig… Ring Ring, Hallo Philippe Muller? Het plan is Wilfried door de volgwagen te laten oppikken en een fietsenmaker op te zoeken voor een spoedherstelling. En zo waren we nog met zeven…
Chris zet zich weer aan kop en gidst ons naar de beoogde lunchplek. Er volgen nu enkele stevige, maar mooie hellingen met stukken van 10% en een lengte tot 3 km. We werken ons allen danig in het zweet. Wanneer Patrick, Chris en ikzelf wat voorop geraken zegt Patrick me: we zijn hier precies al eens geweest. Na een lange afdaling komen we tot onze verbijstering weer op een splitsing, in de buurt waar we Wilfried hadden achter gelaten: 22 km over berg en dal in een rondje voor niks! Ook de blik van Wilfried, die nog niet door de volgwagen was bereikt en zijn fietsende vrienden weer zag passeren, was er één vol ongeloof. Onze GPS-vriend Mio heeft duidelijk een slechte dag.
Omwille van de opkomende vermoeidheid en het reeds lang gepasseerde middaguur wordt ervoor gekozen dan maar ter plekke de lunch te improviseren, eens de volgwagen ons gevonden had. André toverde met al zijn ervaring toch nog een gouden rustmoment uit de vingers. Deze worden al enkele dagen opgefleurd door de heerlijke koekjes van de dochters Carbonez: ik ben een absolute fan ! Wegens groot succes zijn de laatste exemplaren nu echter uitverkocht, mijn voorstel: volgende keer minder banaan en meer van die koekjes in de volgwagen…
Dirk zit door zijn beste krachten heen en wisselt met Jacques van plaats in de volgwagen, Wilfried zal Dirk’s fiets lenen om verder te fietsen. Bij Uslar loopt het weer verkeerd: vriend Mio stuurt ons Westwaarts (dus weer richting thuis) in plaats van naar het Oosten (richting Berlijn). Als een afgestompte carrousselpony stamp ik natuurlijk blindelings achter skipper Chris aan, maar gelukkig is er nog de attente Patrick Van Bauwel. Wind en zonnestand leren hem dat we verkeerd rijden en hij doet ons peloton keren.
We besluiten nu nog enkel langs de grote landelijke wegen naar Northeim te fietsen. Wanneer we echter bijna een autostrade opfietsen en in de lokale avondspits met vrachtwagens belanden neemt de groep het wijze besluit een veilig terras in de avondzon op te zoeken. Resultaat: 116 km in het middengebergte en 1160 hoogtemeters afgelegd, maar nog 50 km van het einddoel verwijderd.
Philippe Muller en een taxibusje brengen ons uiteindelijk naar Robert en Nicolette, waar we nog een schitterend ontvangst met hapjes, cava, vlaggen en bloemenkransen krijgen. Het doet ons veel plezier dat Fred en Marijke ook naar hier zijn afgezakt om te helpen.
Noodgedwongen weer verder naar het Hotel met de wagens, waar we pas om 20u30 arriveren. Na de douche om 21u15 aan het diner in het bijhorende steakhouse. De kwaliteit van de maaltijd en de aanwezigheid van Nicolette, Marijke, Robert en Fred voegen een onvergetelijk einde toe aan een onvergetelijke dag.
Epiloog: de busstop aan de overzijde van de straat en het zonlicht door de niet goed blinderende gordijnen wekken me al rond 6u30, net op tijd genoeg om U alsnog van enige tekst te voorzien. Zo komt alles toch nog op zijn pootjes terecht…
Woensdag een kortere rit van ongeveer 120 km, waarbij we meer gaan dalen dan steigen. Maar of dit zo ook zal verlopen en vriend Mio een betere dag heeft, dat hoort U morgen wel weer !

 

Image002 Image003 Image004 Image005

Image00001 Image00002 Image00003 Image00004

WhatsApp-Image-20160510

Dag 3

Van Hamm tot in Bad Arolsen

Beste volgers,
Onze derde fietsdag heeft véél véél krachten gekost. Nochtans leek alles aanwezig voor een doorsnee dagje: lekker weer en 116 km, dat moet haalbaar zijn…Daarenboven reden we vandaag over prima, rustige wegen (wat een contrast met gisteren!) in een bosrijke omgeving. Hiervoor summa cum laude voor onze parcoursbouwer Chris.
Maar toch: het aantal hoogtemeters was een beetje onderschat. Aangekondigd als 850 bleken het er uiteindelijk meer dan 1100. Niet zo gigantisch veel meer denkt u misschien, maar ik kan u verzekeren: de extra’s leken dubbel te tellen !
Vertrekken deden we iets na 9 en de eerste 50 km verliepen langs prachtige, maar continu glooiende wegen. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Na een eerste stop slopen er toch duidelijke tekenen van vermoeidheid binnen de groep: Josiane deed 2 van wat in ons peloton ondertussen bekend staat als haar “Josianekes”, namelijk geheel onverwachte valpartijen. Ditmaal was de schade toch al wat belangrijker dan schrammen alleen: een fors hematoom ontwikkelde zich vliegensvlug in de omgeving van haar rechter elleboog. Nu moet je Josiane een beetje kennen: opgeven staat niet in haar woordenboek ! Na het stof en vuil van haar bebloede rechter zijde te hebben afgeklopt, kroop ze alweer de fiets op. Binnen de groep was er toch consensus dat we haar hier een beetje tegen zichzelf moesten beschermen, voor er ergere dingen zouden gebeuren. Met veel tegenzin kroop Josiane voor de resterende kilometers bij André en Philippe in de volgwagen. Wees gerust: in het ziekenhuis werden haar wonden grondig verzorgd en Röntgencontrole toonde geen breuken. Josiane kan verder !
Al deze akkefietjes zorgden voor de nodige vertraging en door de tegenwind en het vele klimwerk lag het tempo sowieso al een stuk lager: de middagstop liet (te) lang op zich wachten. Ik voelde de benen als het ware leeglopen. Zelden zo blij geweest de trailer in de verte te ontwaren. Na de verkwikkende lunch weer de fiets op met hernieuwde moed, maar de steilste hellingen moesten nog komen. 12% was er aangekondigd, maar soms had ik echt de indruk dat het nog steiler was… om u een idee te geven: op sommige hellingen raakten slecht 4 van onze 10 fietsers al fietsend boven. Ikzelf was bij die 4, maar reed op mijn allerkleinste verzet en kan verzekeren: 100 meter langer of 1% steiler en ik was achteruit weer naar beneden gebold. Kortom, echt op de limiet of er net over… Er is door menig van ons stevig gevloekt, ook door onze nieuwkomers.
Ik overloop ze even: Jacques is met zijn 69 de nestor van onze groep. Hij heeft de positie van Pierre overgenomen, namelijk helemaal vanachter in de groep. Niet omdat hij moeite zou hebben om te volgen, maar wel om een goed overzicht te hebben. Leuke anekdote: Jacques rijdt rond met zo’n GPS-systeem dat continu piept, maar hij heeft er niks aan wat hij kan het niet lezen zonder leesbril ! Door het gepiep weten we wel dat hij er nog altijd aanhangt… Jacques introduceerde ook iets nieuws: een kort slaapje na de middaglunch. Hij zoekt altijd een rustig plekje in de wei om enkele minuten de ogen te sluiten. Verder is hij een man met altijd een leuk verhaal of verrassing zoals een doos mignonettes van Côte d’Or, die hij vanuit zijn valies tevoorschijn tovert voor bij de koffie.
Wilfried is dan weer een echte natuurkracht. Een beetje tegenwind schrikt hem absoluut niet af en dan zit je goed achter zijn brede schouders. Deze ondernemer pur sang woekert soms wel wat met zijn krachten en dat bekoopt hij dan een beetje op het einde van de rit. Je kan altijd op hem rekenen voor een spontane, helpende hand wat hem de ideale reisgezel maakt. Ons Jerommeke zijn ogen vallen merkwaardig genoeg wel dicht om klokslag 21u, we hebben hem al een paar keer net op tijd met zijn neus vanuit zijn bord moeten houden. Wilfried heeft maar één echt minpunt: hij is Antwerp-supporter, waar we hem deze weken natuurlijk graag mee plagen…het verwerkingsproces zit er bijna op.
Dirk is de laatste in het rijtje, maar natuurlijk niet de eerste de beste. Als burgemeester van Schilde had hij door zijn drukke agenda jammer genoeg niet veel tijd om te trainen en heeft hij een beetje te weinig kilometers op de teller: dat moet hij nu dus extra afzien… maar ook hij verpinkt niet. Aan tafel komen er natuurlijk de wildste verhalen over de gemeente boven maar die zijn niet voor publicatie bestemd.
Uiteindelijk zijn we allen behouden in Bad Arolsen gearriveerd, maar pas om 18u30 op de kamer en het codewoord was: leeg, leeg en nog eens leeg. Gelukkig deelt mijn copain Gregory zijn felroze recuperatieshakes met mij: ik had er liters van kunnen drinken! Mijn kuiten zien er stilaan uit als die van Joop Zoetemelk in zijn beste dagen: nog een paar zo’n ritten en ik kan mijn lange broeken niet meer aan.
Iedereen is moe: we werden om 20u op het diner verwacht, het was duidelijk stiller als anders en rond 21u zochten de meesten hun bed alweer op (tenzij mij natuurlijk iets zou ontgaan zijn). Morgen staan er 143 km op het programma met weer pakweg 1200 hoogtemeters. Bij velen heerst het gevoel dat dit wel eens te veel van het goede zou kunnen zijn. Maar dat zijn dan weer problemen voor morgen. Voor nu: lekker slapen en morgenvroeg hopelijk weer gezond en gerecupereerd op…
Tot hoors!

Image00001 Image00002 Image00003

Image0001

Dag 2

Van Baarlo naar Hamm wordt legendarische etappe.
Dag beste volgers,
Vandaag kan ik pas rond 23u aan mijn tekstje beginnen want het was me het dagje wel. Niet dat we niet gewaarschuwd waren: 156 km waren door parcoursbouwer Chris aangekondigd.
Chris begon de dag meteen met een verrassing: hij meldde bij het ontbijt dat door één of andere instelling in zijn Mio de rit 172 km lang zou worden. Toen hij echter onze vertwijfelde gezichten zag, werd er snel een laptop boven gehaald en kon hij toch nog de originele route van 156 km opladen. Zo vertrokken we weliswaar een kwartiertje later (8u45), maar wonnen we wel 16 km. Nadien zou blijken dat dit een gouden zaak was…
De eerste 50 km was er nog geen vuiltje aan de lucht: we namen een idyllisch pontje, reden door de bossen van Venlo en bereikten zo landelijke wegen in Duitsland. In de omgeving van Moers hielden we na iets meer dan 2 uur fietsen een eerste stop voor appelsientjes en peperkoek.
Ondertussen waren we dus stilaan in het Noord-Westen van het Ruhrgebied aanbeland en dat was er aan te merken. Ondanks de zonnige dag vond ik het een eerder grauwe verstedelijkte en industriële omgeving. De route verlegde zich noodgedwongen naar industrieterreinen en voorsteden, wat vlot fietsen evenwel bemoeilijkt. Om dit te vermijden wordt de route door Chris gepland langs zo landelijk mogelijke wegen en dat bleek in dit geval de oever van vermoed ik het Rijn-Hernekanaal. Wat Chris niet kon weten is dat het hier om kilometers lange onverharde grindwegen gaat…stof dat we hebben gegeten! Alle mogelijke hindernissen kwamen we tegen: rode lichten, paaltjes en wegversmallingen van alle maten en zelfs betonnen treden: van veel tempo was er geen sprake meer. Daarenboven was het zondag: horden wandelende of traaaaaag fietsende dikke Duitsers hebben we gepasseerd.
Na 90 km genoten we van alweer een schitterende pistolekes-lunch (vandaag met kip curry) van André en Philippe en vatten we met hernieuwde moed onze weg verder aan. Wie hoopte op beterschap kwam bedrogen uit: weerom 30 km grind (ik kwam precies uit één of andere mijn gekropen) en van de zon genietende Duitsers, die rustig langs de al zeer smalle paadjes flaneerden. Tot overmaat van ramp bleek de voorziene weg ook nog door werken gebarreerd. Gemotiveerd door het voorbeeld van 3 jonge mountainbikers kon ook dit de RAVWC niet stoppen: één man klautert over de hekken, fietsen er één voor één overtillen en vervolgens iedereen klauteren (hierbij wel goed oppassend de edele delen niet definitief te beschadigen aan de uitstekende pinnekes). O ja, een eerste lekke band kon er ook nog wel bij: die eer was voor Ady weggelegd. Om maar te zeggen: voor het goede doel en uw centen leveren we alle inspanning, maar snel ging het niet.
Na een laatste korte stop legden we nog 40 km af langs glooiende, gelukkig verharde wegen. Vele bobijntjes waren echter stilaan leeg. Uiteindelijk bereikten we einddoel Hamm rond 19 uur.
Voor U nu denkt: wat een bende amateurs… google eens: strade bianche. Dit is een loodzware profkoers in Toscane. Enkel toppers als Cancellara (3x), Gilbert, Stybar en vorig wereldkampioen Kwiatkowski staan er op de erelijst: niet voor sukkelaars dus. Deze koers is 190 km lang waarvan 70 km onverhard, wij reden vandaag 160 km waarvan eveneens 70 km onverhard. Maar ons parcours is natuurlijk niet netjes vrijgehouden of afgebakend…dit ter illustratie: het was echt niet van de poes. Een dikke proficiat aan onze (jong) gepensioneerde fietsers Josiane, Roger en ouderdomsdeken Jacques die deze memorabele tocht zonder verpinken uitfietsten. Ik zie het niet veel van hun leeftijdsgenoten doen !
In Hamm verblijven we in hotel Gut Kump. Weerom een prima keuze! Na de fietsen te hebben afgespoten, deden we hetzelfde met onszelf in bad of douche. Iedereen, een halve kilo lichter van alle verloren stof en zand, verscheen proper aan tafel voor het diner om 20u30. Een lange dag dus…
Morgen slechts 116 km voor de boeg, maar wel 850 hoogtemeters met de zwaarste helling aan 12% stijgingspercentage. Er staan dus enkele stevige kuitenbijters op het programma. Hopelijk raakt iedereen goed gerecupereerd, dat is alvast wat ikzelf nu ga proberen.
Tot morgen!

Klik voor meer foto’s dag 2

Image00001 Image00002 Image00003

Image0002


Dag 1

Beste lezers,
Leuk dat U ook deze keer weer met ons wil meeleven !
Ons fietsavontuur is vanmorgen weer begonnen. Na 2 jaar geleden met 8 clubleden en 2 begeleiders tot in Kopenhagen te zijn gereden, proberen nu 10 leden met hun tweewieler Berlijn te bereiken. We worden weerom ondersteund door Philippe en André, onze trouwe begeleidingscrew.
Sinds enkele dagen is de lente echt in het land, dus we konden onze schare supporters in optimale omstandigheden ontvangen bij de start op het kerkplein in ’s Gravenwezel: stralende ochtendzon, heerlijke koffie van Corbello, koeken van Dellafaille.
Jacques had, als nieuwkomer in ons peloton, nog wat extra in petto: een bandje onder leiding van de vermaarde Paul Van Laere zorgde voor een schitterende vibe en Edwig Van Hooydonck kwam ons startschot geven. Op de tonen van “ It ’s a long way to Tipperary” weerklonk het schot rond 9u30.
Toen Edwig op jonge leeftijd 2 maal de Ronde van Vlaanderen won, werd ik als tiener meteen fan. Hoewel hij later nog een mooi palmares bij elkaar fietste, loste het toch niet helemaal de hoge supportersverwachtingen in die zijn denderende carrièrestart had opgewekt. Groot was mijn verbazing toen hij al op 29-jarige leeftijd de fiets aan de haak hing, maar later kwam de aap uit de mouw: hij kon als zuivere renner het toen welig tierende dopinggebruik in het wielerpeloton niet meer aanzien en hield de eer aan zichzelf. Wij zijn dus was dus zeer dankbaar dat zulk een “echt” grote meneer uit de wielersport ons een hart onder de riem kwam steken.
Maar nog dankbaarder zijn we natuurlijk om jullie aanwezigheid en donaties: dat geeft al van bij de start een fantastisch gevoel!
De eerste kilometers werden we bijgestaan door andere fietsers. Mijn zoon Nicolas reed mee tot in Viersel, vrienden van de fietsclub “blijf jong Schilde” tot in Herentals. Onze clubgenoten Ludo en Marc zouden het nog veel verder uitzingen… Een eerste stop hielden we na 50km in de omgeving van Mol. Vervolgens ging het langs de kanalen verder via Overpelt, Bocholt tot net over de grens in Nederland waar we na nog eens 45 km fietsen onder de stralende zon onze picknick-lunch genoten: pistolekes, naar uw smaak belegd door André… daar kikkert een mens van op.
Ludo hield het na de lunch voor bekeken en reed verder met Philippe en André in de volgwagen. “Usual suspect” Marc ging uiteraard door tot de finish. Jammer dat Marc niet mee tot Berlijn toert: hij is een uitmuntend fietser, traint vaak met ons mee en aangenaam gezelschap. Daarenboven blijkt hij ook een gehoorzaam man: toen Ady hem aanporde ons uit de wind te zetten (wetende dat hij morgen kan recupereren), reed hij terstond kilometers lang met de neus in de wind op kop ! Ludo en Marc worden hier door hun vrouwtjes opgewacht en vertrekken na het diner weer huiswaarts. Ik denk dat hun oogjes na de inspanningen van vandaag snel zullen dichtvallen op de achterbank. Adios amigos: hopelijk doen jullie volgende keer de hele tocht mee…
Verder gebeurde er weinig spectaculairs: een vlekkeloze tocht onder een stralende zon. Geen lekke banden, geen akkefietjes. Wilfried en Josiane kwamen kort even in contact met het baanoppervlak, maar wees gerust zonder erg: met moeite een schrammetje te bespeuren.
De eindmeet lag na nog eens 40 kilometer verder. 50 + 45 + 40 maakt volgens mij 135 km. We worden voor deze inspanning beloond met een nacht in “Château De Raay” in Baarlo en het moet gezegd: het is hier prima toeven. Alleen maken die Nederlanders van het diner een avondvullend programma: voor een 4-gangenmenu zaten we van 19u tot 22u aan tafel, terwijl sommigen toch echt wel naar bed begonnen te verlangen.
Morgen moeten we vroeg uit de veren: 7u30 ontbijt en vertrek om 8u30 voor maar liefst 156km. Maar daar verneemt U morgen weer meer van…

klik voor nog meer foto’s van de eerste dag

Einde eerste dag
WhatsApp-Image-20160507 (7) WhatsApp-Image-20160507 (6) WhatsApp-Image-20160507 (5) WhatsApp-Image-20160507 (4) WhatsApp-Image-20160507 (3)

Middag stop

edIMG_8075edIMG_8067WhatsApp-Image-20160507 (2)WhatsApp-Image-20160507 (1)

Eerste tussenstop op weg naar Baarlo

IMG_3918IMG_3917IMG_3916WhatsApp-Image-20160507

Foto’s van de start cycling to serve 2016, door Patrick Dewachter

Print Friendly, PDF & Email