Verslag dag 4 C2S³

Dag 4: Châlons-en-Champagne – Villechétif

Dag allemaal,

Na de 150 km van gisteren vandaag een korte etappe van ongeveer 93 km. Dat was welkom, want bij velen beginnen toch enkele lichte ongemakken de kop op te steken. Ik hoor vooral klagen over pijnlijke knieën en zitvlakken (ikzelf hoor bij de laatste groep, maar ben dit maal voorbereid en heb allerlei cortisone-zalfjes in mijn toiletzak gepropt).

Korte rit of niet, Chris blijft strikt en streng: ontbijt om 8 uur en vertrek om 9 uur. Hij duldt alsnog geen verslapping. Om 9 uur was het nog 8°, dus de stramme spieren werden niet meteen opgewarmd. Over het af te leggen traject kan ik kort zijn: eentonig. Kilometerslange “Departementales” langs landbouwgrond, weidse uitzichten met veel windmolens (enkele sappige tirades van Marc De Meyer kwamen spontaan weer tot leven), quasi niemand op de baan en af en toe een godverlaten dorp. Hoewel bij elk dorp (tevens quasi allemaal “ville fleurie”) een bord hangt om te waarschuwen voor spelende kinderen, heb ik werkelijk nog geen enkel kind gezien. Deze regio is behoudens de landbouw letterlijk aan het uitsterven… gisteren dacht ik nog dat het aan het weekend lag, maar vandaag was het mogelijk nog doodser.

Het parcours was licht glooiend, door de Mio gequoteerd met moeilijkheidsgraad 5/10. Voor de kenners: als je fris zit, zeker te doen op het buitenblad alleen. Maar voor vandaag moeilijk genoeg, want ik kreeg door de vermoeidheid eerlijk gezegd nog geen deuk in een pakje boter getrapt. Om opnieuw wielerjargon te gebruiken: het peloton nam een snipperdag, maar we schoten al bij al nog vlot op aan een gemiddelde van 23 km/uur. Er gebeurde niks spannends of het moet Roger geweest zijn die zijn neus snoot.

Aangezien het fietsen niks interessants oplevert, zal ik nog maar wat roddelen over de deelnemers: Roger is onze nestor (maar dat mochten we niet verklappen aan die Parissiennes van een paar dagen geleden) en ook al voor de derde maal mee. Zoals het goede wijn betaamt wordt hij elke keer beter: dit maal heeft hij als voorbereiding al duizenden kilometers in de benen en dat merk je. Hij wordt enkel een beetje gecounterd door zijn materiaal dat vaak rare geluidjes maakt, wat hem duidelijk zorgen baart maar tot nu toe komt hij gewoon ijzersterk voor de dag. Ook al is Josiane er niet bij, hij blijft zorgzaam omkijken naar eventuele achterblijvers. ’s Avonds is Roger, ondanks vermoeide benen, de goedlachse gentleman zoals we hem al jaren kennen.

Onze junior is Nicolas. Mijn zoon is sinds ik ben beginnen fietsen ook op de koersfiets gekropen. Kon ik hem in de beginjaren nog achter me houden, wordt dat nu jammer genoeg erg moeilijk. Vooral bergop is dit pluimgewicht veel te sterk geworden. Voorlopig wil Patrick nog niet lossen, maar of hem dat nog gaat lukken als het aantal hoogtemeters toeneemt is maar de vraag. Nicolas reed met Rotary via HEP reeds Taiwan rond. Nu hij aan de unief studeert, in September vakantie heeft en vernam dat onze fietsgroep niet groot was, solliciteerde hij spontaan naar een stek in ons peloton. Vriendelijk als de RAVWC is, had niemand daar een probleem mee en zo is hij nu mee op weg naar Lyon. Met een mooie voordracht overtuigde hij onze vrienden uit Best een riante donatiecheque voor OVNP te schenken. In onze groep is Nicolas zijn rustige zelf, zoals we hem ook thuis kennen.

Wij zijn ondertussen vroeg aangekomen in Villechétif, vlak bij Troyes. Hiermee zijn we al over halfweg naar Lyon. We logeren in “Villa de la Croix”, een nette B&B die we volledig voor ons hebben. Mooi zwembad ook, maar jammer genoeg is het goed fietswaar maar geen echt zwembroekweer. Ik heb de chambre “blanche” (zeg maar romantique) toegewezen gekregen: nog nooit zo veel kitsch & patchoulie per m² samen gezien! Ongetwijfeld prima voor pasgehuwden, maar ik deel de kamer met mijn 19-jarige zoon… : modern functioneel had dus volstaan. Ik ga seffens tussen de beertjes en geborduurde kussens eens op zoek naar een stopcontact om deze laptop aan de praat te houden.

Morgen de kortste rit, 75 km naar Courban waar ik uitkijk naar de plaatselijke Château met Spa. Het strijdplan: 3 uur knallen, effe stoppen voor de lunch bij André & Philippe en dan bij goed weer het zwembad in. De dag erna staat immers weer een lange rit met veel hoogtemeters op het menu (140 km – 1600 hoogtemeters).

En nu: waske doen (wordt na 4 dagen wel nodig wil ik nog een paar vrienden overhouden), rust en tot morgen!

Print Friendly, PDF & Email
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.